Pałac Pena

Pena to miejsce, którego nikt nie pomija, a tłumy są tego dowodem. Król Ferdynand II wzniósł go w latach 40. i 50. XIX wieku na ruinach starego górskiego klasztoru, malując na kanarkowo-żółto i wołowo-czerwono, aby był widoczny z daleka. Wchodzi się przez bramę Trytona – warczącego pół-człowieka, pół-rybę, który zdaje się dźwigać cały pałac na plecach, symbolizując stworzenie świata. Wewnątrz trasa jest jednokierunkowa: Sala Jelenia z okrągłym stołem wokół centralnego filaru, Sala Arabska z iluzjonistycznym kopułowym sufitem, pracownia malarska króla Karola, Wielka Sala. Szczegół, na który wysyłamy odwiedzających, znajduje się w kuchni, gdzie miedziane garnki są stemplowane „PP”, aby personel nie mógł ich wynieść. Następnie wyjście na Taras Królowej i ochrowy Pátio dos Arcos dla widoku.

Jeśli masz jeden dzień w Sintrze, to jest punkt centralny – wokół niego zbudujemy resztę. Kolory, Tryton, widoki z tarasów na Atlantyk i zielone fałdy Sierra: zasługuje na kolejkę. Ale idź z otwartymi oczami. Wnętrze to jednotorowy ciąg sal bez możliwości zawracania, tarasy tworzą wąskie gardło w szczycie, a płaska godzina tutaj pozostawi cię sfrustrowanym. Kto powinien odpuścić? Prawie nikt przy pierwszej wizycie – ale jeśli naprawdę nie znosisz tłumów i nie możesz zdobyć pierwszej godziny, lepszy poranek spędzisz w Regaleirze lub Monserrate, a do Pena wrócisz innym razem. Rzeczą, którą większość ludzi lekceważy, jest park: Chalet Hrabiny Edli, ze ścianami wyłożonymi korkiem i sufitami malowanymi w winorośle, jest prawie nieodwiedzany i wart spaceru w dół.

Miejsce zaczęło się jako kaplica na szczycie wzgórza wzniesiona w XII wieku po doniesieniach o objawieniach maryjnych. W 1503 roku król Manuel I nakazał tu klasztor dla mnichów hieronimitów; zachowany krużganek manueliński, zbudowany w 1511 roku, jest maleńki, bo wspólnota była mała, jego dwa piętra arkad owinięte geometryczną hiszpańsko-mudéjarską ceramiką cuerda-seca wokół kwadratowego patio. Trzęsienie ziemi w 1755 roku go pękło, mnisi opuścili go około 1834 roku, a w 1838 roku król małżonek Ferdynand II kupił ruinę za własne pieniądze. Jego wybraniec, Wilhelm Ludwig von Eschwege, był inżynierem górnictwa i mineralogiem, nie architektem, co częściowo wyjaśnia efekt: dwa skrzydła, Stary Pałac wewnątrz dawnego klasztoru i Nowy Pałac z salami reprezentacyjnymi, połączone mostem zwodzonym, tunelami i chodnikami na parapetach. Szukaj Wielkiej Sali, która służyła też jako sala bilardowa, dopóki stół nie został wywieziony w 1940 roku; ma żyrandol na 72 świece i azjatycką porcelanę Ferdynanda. Sala Jeleni, sala bankietowa, ma prawdziwe poroża na gipsowych głowach jeleni. W parku Dolina Jezior łączy pięć połączonych stawów z domkami dla kaczek w kształcie zamku i pałacu, a Dolina Paproci Królowej uprawia australijskie i nowozelandzkie paprocie drzewiaste pod zrośniętymi koronami dębów. Królowa Amelia opuściła go na dobre 5 października 1910 roku; UNESCO wpisało cały krajobraz na listę w 1995 roku.

Wsiądź w autobus 434 sprzed stacji Sintra – około 17 minut pod górę, kursuje co 5–10 minut w szczycie. Wysadza cię przy bramie parku, ale wciąż czeka cię strome 10–15 minut pieszo do samego pałacu; płatny shuttle pokonuje ten odcinek, ale tworzy własną kolejkę. Celuj przybyć około godziny przed twoją wejściówką. Piesze wejście z miasta to wymagające ~55 minut podejście – większość ludzi tego nie robi i nie polecamy tego w upalny dzień.

Dostępność

Miejsce jest strome na całej długości. Od bramy parku wciąż jest 10–15 minut pod górę do drzwi pałacu; płatny shuttle pokonuje ten odcinek, ale tworzy własną kolejkę. Trasa wewnętrzna obejmuje schody i nierówne historyczne podłogi. Tarasy i Pátio dos Arcos to kolejne schody. Jeśli chodzenie sprawia trudność, zaplanuj podróż shuttle'em i pogódź się, że niektóre odcinki będą trudne.

Warto wiedzieć

• Żaden samochód nie dociera do bramy. Albo jedziesz autobusem 434 z dworca Sintra, albo idziesz pieszo, a następnie czeka cię pod górę od wejścia do samego pałacu.
• Wewnętrzny wahadłowiec elektryczny między bramą a pałacem był wyłączony z eksploatacji podczas naszej ostatniej wizyty, więc nie licz na podwózkę pod górę. Sprawdź aktualny stan przed wyjazdem.
• Dwa wejścia: Główne Wejście i dolne, zazwyczaj spokojniejsze Wejście od Jezior, które prowadzi prosto do strefy Doliny Jezior.
• Jedzenie jest załatwione na górze: restauracja i kawiarnia mieszczą się w dawnym neohinduskim budynku stajni (mniej więcej 10:00-18:00), plus kiosk w pobliżu wejścia. Kawiarnia Lakes Cafeteria została tymczasowo zamknięta, a jako alternatywa dostępny jest automat z przekąskami w pobliżu głównego wejścia.
• Wejdź na Wysoki Krzyż (Cruz Alta) na wysokości 528 m n.p.m., najwyższy punkt wzgórz Sintry, skąd roztacza się widok na południe na Lizbonę i Cascais oraz na zachód na Atlantyk. Obecny krzyż to pojedynczy blok wapienny o wysokości 3,5 m z 2008 roku.
• Wolisz ominąć kolejkę autobusową? Trzy oznaczone szlaki prowadzą pieszo z miasta: Santa Maria (1,77 km, około 1 h), Villa Sassetti (1,85 km, około 45 min) i Seteais (2,41 km, około 1,5 h).
• Teren jest stromy i wybrukowany kostką, a pałac ma schody (w tym podwójne schody na krużganek). Nie byliśmy w stanie potwierdzić szczegółowych informacji o dostępie bezstopniowym i dla wózków, więc sprawdź je na oficjalnej stronie dostępności, jeśli ich potrzebujesz.